မှတ်တိုင်သို့ နှစ်ထပ်ကားတစီးဆိုက်လာသည်။အောက်ထပ်တွင် ထိုင်ခုံပြည့်သလောက်ဖြစ်နေပုံရ၍ အပေါ်ထပ်တက်လာခဲ့သည်။ ဘယ်ဘက်ရှေ့ဆုံးသုံးခုံမြောက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ငါးမှတ်တိုင်စီးရဦးမည်။ မှတ်တိုင်တိုင်း ခရီးသည်အတင်အချ အတက်အဆင်းရှိလျှင် အိမ်နားမှတ်တိုင်ကို ရောက်ဖို့ ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာမည်။ အပေါ်ထပ်မှာ တယောက်တည်း။
နှစ်ထပ်ကား စစီးတော့ ရန်ကုန်အမြန်ယာဉ်အမှတ်(၄၈) ကို သတိရမိသည်။ (၄၈) လိုင်းကားဟိုင်းလတ်လေးတွေက မြန်သည်။ ကားကြီးတွေလို မှတ်တိုင်မှာ ကျောက်ချရပ်နားတာမျိုး မရှိ။ မှတ်တိုင်တွေမှာ အဝင်အထွက် လူတင်လူချ သွက်သည်။ ခရီးသည်ကလည်း ခေါင်းခန်း (၂)ဦး၊ နောက်ခန်းဘေးဘက်နှစ်ချက် (၁၀)ဦး၊ အလယ်ခုံ(၄)ဦး၊ တွယ်စီး(၅)ဦး အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် (၂၁) ဦး။
(၄၈)လိုင်းကားကို အစပိုင်းစီးသည့်အခါ ခေါင်းမူးသည်။ သွားလိုသည့်နေရာကို အမြန်ရောက်ချင်သည့်အခါတိုင်း မလွှဲမရှောင်သာသဘောစီးရင်းဖြင့် ခေါင်းလည်း မမူးတော့။ ဟိုင်းလတ်မဟုတ်သည့် တခြားလိုင်းကားစီးလျှင်ပင် နှေးသည်ဟု မြင်လာသည်။ နှစ်ထပ်ကား စစီးသည့်အခါမျိုးတွင်လည်း စီးလေ့မရှိသည့်အတွက် အပေါ်ထပ်မှာ တက်မစီးခဲ့။ အောက်ထပ်မှာ လူကြပ်သည့်အခါ အပေါ်ထပ်တက်စီးရင်းဖြင့် နှစ်ထပ်ကားဆိုလျှင် ရှေ့ဘေးဘီဝဲယာမြင်ကွင်းကိုလည်း ကြည့်နိုင်၊ ထိုင်လည်းစီးနိုင်သဖြင့် အပေါ်ထပ်ပဲ တက်စီးဖြစ်တော့သည်။
ဟိုးနှစ်များစွာအကြာက မြို့ပြလိုင်းကားများတွင်တီဗီတွေပါလေ့ရှိသည်။ ကားစီးရင်း တီဗီကလာသည့် ဇာတ်လမ်း ကြည့်သွားလို့ရသည်။ အခန်းဖော်သူငယ်ချင်းတယောက် အိမ်အပြန်ကားစီးရင်း တီဗီဇာတ်လမ်းကောင်း ကိုက်သဖြင့် မှတ်တိုင်ကျော် ပါသွားဖူးကြောင်း ရယ်မောကာဖြင့်ပြောပြဖူးသည်။ ဒါမျိုးကြုံရသည်မှာ သူလိုခရီးသည်တယောက်တည်းမဟုတ်ဘဲ အတော်များများဖြစ်ကြပုံရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တီဗီများကို ကားပေါ်တွင် မတွေ့တော့။ အင်တာနက်လိုင်းတွေကောင်းလာပြီး ဖုန်းအသုံးများလာသည်လည်း ပါပေလိမ့်မည်။
ဘောင်းဘီအိတ်ထဲရှိ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဖုန်းကြည့်ဖို့ပြင်သည်။ ယခုအခါတွင် ဖုန်းဟု ရေးလိုက်ပါက လက်ကိုင်ဖုန်းကိုဆိုလိုမှန်း သိကြသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ကြိုးဖုန်းခေါ်လိုင်းဖုန်း၊ အများသုံးတယ်လီဖုန်း၊ လမ်းဘေးဖုန်း၊ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်း ဆိုပြီး ရေးပြကြလေ့ရှိသည်။ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းတွင် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်ဟု ရေးသည်။ ခြင်းဖုန်းဆိုတာရှိသည့်အတွက် ခြင်းဖုန်းကို ခြင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်ဟု ရေးကြသည်။ လက်ကိုင်ဖုန်းမှာပင် စီဒီအမ်အေဖုန်းလား ဂျီအက်စ်အမ်ဖုန်းလားဟု ခွဲရေးကြရသေးသည်။ ပွဲတပွဲကို ကူညီလုပ်ကိုင်ခဲ့တုန်းက ထိုပွဲကျင်းပမည့် အဆောက်အဦထဲရှိ အပေါက်ဝတံခါးနားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဂျီအက်စ်အမ်လက်ကိုင်ဖုန်းများစုပုံထားသဖြင့် အကျိုးအကြောင်းမေးကြည့်ရာ ထိုနေရာတနေရာထဲ ဖုန်းလိုင်းမိသဖြင့် တခြားလူ ဖုန်းခေါ်သည့်အခါ ဧရိယာပြင်ပထဲ ရောက်ရှိနေပါသည်ဟု မဖြစ်အောင် ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြတာကို အမှတ်ရမိသည်။
ဖုန်းကြည့်နေစဉ် ဘတ်စ်ကားမှန်ပေါ်တွင် တခုခု လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဘာပါလိမ့်ဟု သတိထားကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့ကိုတွေ့ရသည်။ ပိုးဟပ်ပေါက်စ တကောင်တည်း။
ဤတွင် အခပေး ကားစီးခရီးသည်တယောက်နှင့် ဘယ်ကမှန်းမသိ အခမဲ့လိုက်ပါလာသော ပိုးဟပ်ပေါက်စတကောင်တို့၏ ဇာတ်လမ်း စတင်ပြီဖြစ်သည်။
ပိုးဟပ်လေးက ထိုင်ခုံဘေးဘက်ရှိ ကားမှန်ပေါင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုမှတဖန် မှန်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သည်။ ပိုးဖလံဆိုလျှင် ဒါမှမဟုတ် ပိုးဟပ်အရွယ်ရောက်ဆိုလျှင် အတောင်ပံဖွင့်ပြီး ပျံချင်ပျံပေလိမ့်မည်။ အနှီပိုးဟပ်လေးက အတောင်ပံမစုံသေးပုံရသည်။ မြန်မြန်သွားနိုင်တာတော့ တွေ့ရသည်။ ဒီကောင် ဘယ်အချိန်မှာ ထိုင်ခုံပေါ် ပြုတ်ကျလာမလဲ ရောက်ချလာမလဲဆိုတာ သတိထားရသည်။ ကျောပိုးအိတ်ကို ခုံပေါ် မှသည် ကြမ်းပြင်ဆီသို့ ရွှေ့ချထားလိုက်သည်။
ဒီအကောင်လေးက အငြိမ်မနေ။ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေသည်။ သူတယောက်တည်းလား သူ့မိသားစုဝင်တွေ အပေါင်းအဖော်တွေ တခြားပိုးဟပ်လေးတွေရော မရှိဘူးလား။ ထိုသို့တွေးရင်း ရှေ့နောက်ဝဲယာရှိ မှန်တွေ လေကာပေါက်တွေကို တချက်ဝေ့ကြည့်မိသည်။ ထူးထူးခြား လှုပ်ရွနေတာမျိုး မတွေ့။ တခေတ်တခါက သိပ္ပံဇာတ်ကားမျိုးဆိုလျှင် ပိုးဟပ်တကောင်တွေ့ပါက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဟိုနေရာ ဒီနေရာမှ ပိုးဟပ်ပေါင်းများစွာထွက်လာတာကို ပြတတ်သည်။ ကားပေါ်မှာတော့ ဒီပိုးဟပ်လေးတကောင်ပဲ မျက်စိလည်ရောက်လာပုံရသည်။
နှစ်ထပ်ကားပေါ်ရှိ အပေါ်ထပ်သို့ ထိုပိုးဟပ်လေး မည်သို့မည်ပုံရောက်လာသနည်းဆိုသည်ကို သိချင်စိတ်ဖြစ်မိသည်မှာ လူ့လောကထဲသို့ လူသားတယောက်အနေဖြင့် မည်သို့မည်ပုံရောက်လာသနည်းဆိုသည်ကို သိချင်စိတ်ဖြစ်မိသည်နှင့် တူနေပေလိမ့်မည်။ မတွေးပါနဲ့ဟု သတိပေးထားလျှင် တွေးချင်နေမိသည့် အကြောင်းအရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကားက တမှတ်ပြီး တမှတ်တိုင် ရပ်သည်။ အတက်ခရီးသည် မရှိ။ အဆင်းခရီးသည်သာ ရှိသည်။ ပိုးဟပ်လေးက ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်သွားသည်။ ကားမှန်ပေါ်မှာ မလှုပ်မရှား။ တခဏတာအတွင်း ဟိုသွား ဒီသွား လျှောက်သွားလွန်းသဖြင့် မောသွားပုံရသည်။
လူများသည်လည်း တခါတခါတွင် ထိုပိုးဟပ်လေးကဲ့သို့ ဖြစ်ချေလိမ့်မည်။ အလုပ်လုပ်တာ များ၊ အသွားအလာ များ၊ အလည်အပတ် များ၊ လှုပ်ရွနေသည် များကြသည့်အခါနောက်ပိုင်းတွင် အားအင်ပြန်ဖြည့်သည့်အနေဖြင့် အနားယူငြိမ်သက်သွားကြလေ့ရှိသည်။
ငြိမ်သက်ပိုးဟပ်လေးကို ဖုန်းကင်မရာဖြင့် အနီးကပ်ဓါတ်ပုံ မရိုက်ဖြစ်။ မနက်ပိုင်း ကားစီးသည့်အခါမျိုးတွင် ကြုံရသည်မှာ ရောင်စုံပိုးကောင်လေးတကောင်ကောင် ကားမှန်အပြင်ဖက်တွင် ကပ်ပါလာတတ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် ထိုရောင်စုံပိုးကောင်လေး၏ သဘာဝအလှကို အနီးကပ်မြင့်ခွင့် ဖုန်းဖြင့်ရိုက်ခွင့် ရတတ်သည်။
ရှေ့မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းရတော့မည်။ ဘဲလ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ဆင်းဖို့ပြင်သည့်အနေဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ချထားသည့်ကျောပိုးအိတ်ကို လှမ်းယူရင်း ဟေ့ကောင်ရေ သွားလိုက်ဦးမယ်ဟု နှုတ်ဆက်ဖို့ လှမ်းကြည့်ရာ မှန်ပေါ်မှာလည်း မရှိ၊ ပေါင်ပေါ်မှာလည်း မတွေ့။ ဒီကောင် ထိုင်ခုံပေါ်တွေကို ခုန်ချသွားသလားဆိုပြီး ထိုင်ခုံတွေကိုကြည့်တော့လည်း မမြင်။ ကျောပိုးအိတ်မှာ ကပ်ပါလာပြီလားဟု စိုးရိမ်မိပြီး ကျောပိုးအိတ်အပြင်ဘက်တလျှောက် ကြည့်မိသည်၊ မတွေ့။
သေချာတာကတော့ ကားထဲက ကြားတကြားကြားထဲ ဝင်သွားတာပဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု နှစ်သိမ့်ကာ မှတ်တိုင်သို့ဝင်ရပ်နေသည့်ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းခဲ့လေသည်။
ကိုယ်ပျောက်သွားသည့်ပိုးဟပ်လေးသည် ထိုကားပေါ်တွင် ဆက်လက်ရှင်သန်နေမည် မနေမည်၊ တခြား တခြားသော ခရီးသည်တဦးဦး၏ အဝတ်အစားများ အိတ်များပေါ်တွင် ပါသွားမည် မပါသွားမည်မှာ သဗ္ဗေသတ္တာ ကမ္မသကာပါတကားဟု ရေရွတ်ရင်း ထိုနေ့ကြုံရသော ဆယ်မိနစ်သာသာ ကားစီးခရီးတိုတခုသည် လွန်ခဲ့သောညများထက် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ဖြစ်ခဲ့တာပဲဟု ကျေနပ်မိလေသည်။
ကျော်မောင်(တိုင်းတာရေး)
၂၂-မတ်-၂၀၂၆
(၂)
